हुने र नहुनेबीचको दूरी केवल धन-सम्पत्तिको दूरी होइन, यो संवेदनाको पनि दूरी हो । कसैको घरमा चुलो बलिरहेको हुन्छ, कसैको घरमा भोकको धुवाँ उठिरहेको हुन्छ। कसैका लागि जीवन सहज यात्राजस्तो हुन्छ, कसैका लागि प्रत्येक दिन संघर्षको अर्को अध्याय। यस्तो विषम समयमा आफूले सकेको हात अर्को दुःखीको काँधमा राखिदिनु केवल सहयोग होइन, मानव हुनुको अर्थलाई व्यवहारमा उतार्नु हो ।
हुनेले नहुनेलाई सहयोग गर्नु कुनै उपकार होइन, विशुद्ध मानवीय कर्म हो । किनकि दुःखमा परेको मानिसलाई उठाउने हातले केवल एउटा जीवनलाई सहज बनाउँदैन, उसभित्र बाँकी रहेको आशालाई पनि जीवित राख्छ। त्यसैले कसैले मानवताको दीप बालिरहेको छ भने त्यसमा तेल थप्न नसके पनि कम्तीमा हावाले निभाउने प्रयास गर्नु हुँदैन। सक्नेले सहयोग गर्नुपर्छ, नसक्नेले मौन प्रोत्साहन दिनुपर्छ, तर कसैको असल कर्ममाथि प्रश्न उठाएर उसको हौसला तोड्नु मानवताको धर्म हुन सक्दैन।
सिरहाको नवराजपुर गाउँपालिकाका जयकृष्ण यादव ‘जयकिशोर’ पछिल्लो समय अभाव, पीडा र दुःखमा परेका व्यक्ति तथा परिवारको जीवनमा आफूले सकेको सहयोग पुर्याउने अभियानमा जुटेका छन्। उनको यो प्रयास त्यसैले प्रशंसनीय छ-किनकि अभावको भूगोल फराकिलो छ, पीडाका कथा अनगिन्ती छन्, तर ती पीडामाथि मलम लगाउन अघि सर्ने हातहरू सिमित छ ।
जयकृष्णले अभावको बस्तीमा एउटा सानो दियो बालेका छन्। अँध्यारोलाई हटाउन सधैँ सूर्य नै चाहिँदैन, कहिलेकाहीँ एउटा सानो दीप पनि पर्याप्त हुन्छ, यदि त्यसलाई निभ्न नदिने हातहरू वरिपरि उभिएका छन् भने।
मानवताको सुन्दरता यही हो-एउटा हातले दिएको सहारा अर्को हातको यात्राको शक्ति बन्न सक्छ। एउटा घरमा पुर्याइएको राहत अर्को घरका लागि आशाको सन्देश बन्न सक्छ। र एउटा व्यक्तिले सुरु गरेको सद्कर्म विस्तारै समाजको संस्कार बन्न सक्छ।
त्यसैले जयकृष्ण यादवको यो अभियान केवल सहयोगको अभियान नबनोस्, यो संवेदनाको अभियान बनोस्। उनका हातसँग अरू हातहरू जोडिँदै जाऊन्, एउटा दियोबाट हजारौँ दियो बलून्, अभावका बस्तीहरूमा आशाका उज्याला झ्यालहरू खुल्दै जाऊन्।
समाजलाई बदल्ने शक्ति सधैँ ठूलो भाषणमा हुँदैन, कहिलेकाहीँ त्यो भोकाएको मानिसको हातमा थमाइएको एक छाक भोजनमा हुन्छ, निराश आँखामा फर्काइएको आशामा हुन्छ, र पीडामा परेको मानिसको काँधमा राखिएको एउटा आत्मीय हातमा हुन्छ।
अन्ततः मान्छेले जीवनबाट आफूसँग लिएर जाने सम्पत्ति होइन, आफूले अरूको जीवनमा छोडेको उज्यालो हो। त्यसैले जहाँ अभाव छ, त्यहाँ सहयोग पुग्नुपर्छ, जहाँ पीडा छ, त्यहाँ संवेदना पुग्नुपर्छ, र जहाँ अँध्यारो छ, त्यहाँ मानवताको एउटा दियो अवश्य बल्नुपर्छ।
जयकृष्णले बालेको यो दियो कहिल्यै निभ्न नपाओस्। त्यसको उज्यालो चारैतिर फैलियोस्। उनका अभियानमा सहयोगका हातहरू थपिँदै जाऊन्। र समाजमा फेरि यस्तो विश्वास बलियो बनोस्-मान्छे हुनुको सबैभन्दा ठूलो अर्थ, अर्को मान्छेको दुःखमा मान्छे भएर उभिनु हो।
पत्रकार यादवको सामाजिक सञ्जालबाट साभार ।
